ნიკოლოზ ტოტოღაშვილი ახალგაზრდა პოეტია. ის ჯერ სტუდენტია. სწავლობს სამედიცინო უნივერსიტეტში. ნიკოლოზი “ნიუპრესის” სტუმარია.
– ნიკოლოზ, საკმაოდ დიდი პოპულარობით სარგებლობთ ახალგაზრდებში. თქვენს შესახებ ბევრი რამ იციან, მიუხედავად ამისა მაინც გაგვაცანი თავი.
– ერთი უბრალო ადამიანი ვარ, დავიბადე თბილისში, გავიზარდე სოფელ შინდისში, ვსწავლობ სამედიცინო უნივერსიტეტში, ვწერ ლექსებს, განსაკუთრებული არაფერი…
-როდის აღმოაჩინე შენში ლექსების წერის ნიჭი ?
– 17 წლის ასაკში დავიწყე სისტემატიურად წერა. ეს ნიჭი არ აღმომიჩენია. რამე რომ აღმოაჩინო, უნდა ეძებდე. მე კი ბავშვობიდან ვწერდი, იშვიათად, მაგრამ მაინც.
– შენი ლექსების უმრავლესობა სიყვარულს ეძღვნება, ეს რაიმე კონკრეტულ ურთიერთობას უკავშირდება ?
– არა, უბრალოდ, რაც მეწერება, იმას ვწერ და აქედან გამომდინარე, არის ჩემს ლექსებშიც ეს თემატიკაც ალბათ, თუმცა მე არ ვთვლი, რომ მაინც და მაინც სიყვარულს ეძღვნება ჩემი ლექსები.
– პოეზიის გარდა რა გიტაცებს?
– ფეხბურთის ყურება და თამაში. საკმაო დროს ვუთმობ ორივეს.
– თუ მიგიღია ლიტერალურულ კონკურსებში მონაწილეობა?
– კი, “გალაკტიონობა 2014” და 2015- ში მივიღე მონაწილეობა.
– როგორ ფიქრობ, პოეზია რა როლს თამაშობს ჩვენს რეალობაში?
– ყველას თავისებურად ესმის, ვიღაცას მოსწონს, ვიღაცას არა. ნებისმიერს შეუძლია საკუთარი თავი და საკუთარი სულის ნაწილი იპოვოს პოეზიაში.
– კრიტიკას როგორ იღებ?
– არ მაინტერესებს არც დადებითი და არც უარყოფითი შეფასებები.
– შენს კრებულზე რას გვეტყვი ?
– ჯერჯერობით კრებული არ მაქვს, თუმცა უახლოეს მომავალში ვაპირებ გამოცემას.
– დაგვიტოვე შენი რომელიმე ლექსის ნაწყვეტი, რომელიც შენთვის ყველაზე ძვირფასია..
– „…და დედა ჩემი ღმერთივით ღმერთი“
