ნათია 25 წლის არის, პროფესიით ფსიქოლოგი და ფოტოგრაფი. უყვარს ველორბოლა და მოგზაურობა. იგი ლესბოსელია და ჩვენი ინტერვიუც სწორედ ამ თემას უკავშირდება.
– როდის აღმოაჩინეთ თქვენი განსხვავებული ორიენტაცია?
– არ ვფიქრობ, რომ განსხვავებულია. თუმცა, არც აღმომიჩენია ისე განსაკუთრებულად, რომ მახსოვდეს მკვეთრად.
– როგორია ცხოვრება საქართველოში თქვენთვის?
– ჰომოფობიურ, ჰეტერონორმატიულ, ტრადიციულ, რელიგიურ ქვეყანაში ნებისმიერი ადამიანისთვის და მათ შორის ჩემთვისაც ცხოვრება რთულია და ამავდროულად მიუღებელი.
– რა ტიპის პრობლემებს აწყდებით?
– ვერბალური, ფიზიკური შეურაცხყოფა, ფსიქოლოგიური ზეწოლა, გარიყვა, უარყოფა.
– ვინ გეხმარებათ პრობლემების დაძლევაში?
– თავად ვცდილობ მოვაგვარო (დამხმარებია ერთ-ერთი ორგანიზაცია).
– თუ გამხდარხართ ძალადობის მსხვრეპლი?
– 2013 წლის 17 მაისის შემდეგ რამდენჯერმე ფიზიკური ძალადობა და ვერბალური შეურაცხყოფა. იყო შემთხვევები მანამდეც, რამდენიმე წლის წინ (დაფარული ზარები, შეფურთხება, ცემა, მუქარა, ზიზღი, დამხვდნენ რამდენჯერმე ქუჩაში და ა.შ.)
– თქვენი აზრით, რა უნდა გაკეთდეს იმისათვის, რომ შეიცვალოს საზოგადოების დამოკიდებულება?
– უპირველესია განათლება, რაც შემდეგ ეტაპებზე უნდა გამყარდეს საზოგადოების ინფორმირებით.
– რას ეტყოდით ხალხს, საზოგადოებას?
– არა – ჰომოფობიას, ზიზღს, ძალადობას, განსხვავებულის მიუღებლობას, რელიგიურ ფანატიზმს, გაუნათლებლობას.
– ახერხებთ თუ არა საკუთარი თავის რეალიზებას? – მუშაობთ, სწავლობთ და ა.შ.
– დიახ.
– გიფიქრიათ თუ არა საქართველოდან წასვლაზე?
– მიფიქრია (ვფიქრობ).
– თუ კი, რა გიშლით ხელს ამ სურვილის ასრულებაში?
-სხვადასხვა ფაქტორები
– რა არის თქვენი ყველაზე დიდი ოცნება?
– არ დავბერდე!..
პროექტის მხარდამჭერია „ქალთა ფონდი“ საქართველოში.
